Gunn'sa
Gunn Weihe Reinert

Feb
03

Ok, hetta er kanska eitt sindur off-side, síðan eg ongantíð sjálv havi føtt (annað enn bussimenn og jólatrøll), men ja ja.

Eg góðtaki væl, at fólk reklamera fyri sínum nýføðingi á facebook. Harragud, lova teimum. Í gomlum døgum (tá hendan var ung) gjørdi man tað sama í avísum. Nú sparir man í tað minsta porto.

Alt gott um tað, og av hjartans tillukku og alt sovorði.

Eg veit væl, at tílíkt altíð partout skal hava standard formuleringar; ein hátíðarligheitsmarkering, ella hvat tað er. Men altso. Tá facebook-vinMENN enda sína sólstrálusøgu við “..Vit øll trý hava tað gott.” ….

Hvat er tað líííka presist, tú hevur gjørt?

“Vit øll trý hava tað gott; eg hevði eitt sindur ilt í rygginum í morgun, men nú er betur.”

Ella hvat??

giphy

 

Advertisements
Sep
23

Í gjár brúkti Lieven mína tannbust..

The-Office-gifs-the-office-noooooo

For helviti, altso!

Mar
31

Túee.. Hetta byrja at líkjast sum hár aftur.

Mín næsta roynd ætlaði eg skuldi vera ein blandin av bakipulvur, sitrón og shampoo. Sá eitt youtube-tutorial-klipp við góðum ráðum. …tíbetur hugdi eg líka eftir kommentarum niðanfyri. Har var ein, sum við myrkastu banniorðum spurdi, hví í svartasta afrika tær ikki ávaraðu, at blandingin brendi hárbotnin í ein sovorðnan grad, at hon nú hevði svullir um tað heila.

…eg sá meg sjálva fyri mær í ándini.

 

Knústar C-vitaminir skuldi eisini hjálpt hjá nøkrum, men hevði ongar inni. Onkusvegna ivist eg í, at jarn-tablettir geva sama úrslit.

 

Man kann fáa shampoo, gjørt til at taka liting vekk. Men flus-shampoo, ella bara tað bíligasta lorta shampoo yvirhøvur skuldi eisini gjørt trickið. Lieven hevði okkurt liggjandi, sum hann hevur funnið í onkrari alternativari benzin-støð á bøhlandinum, tá hann hevur verið á tour.

Tað skal nokk vaskast eini 8-10 ferð, áðrenn litingin fer úr. Mítt hár bleiv brekað av tí, og giita líka, um eg havi tol.

 

Sooe. Eftirsum góða gamla ketchuppið í hvussu so er gjørdi mun, royndi eg tað aftur. Kemiskan blóð-hárkur, 20-30 min og vaska úr. Við góða shampoo.

Taðveistagud. Eg havi hár aftur. Okkurt mini blátt kann hómast her og der, men optimisman sigur, at næstu ferð verður tað.

 

Ketchupp!

 

So vita tit tað.

Tað besta er, at mín óyvirvinniliga treiskheit kom til sín rætt. Enntá uttan gaffatape og sikkerheitsnálir.

 

Nåja, eg veit ikki, hvussu nógv av tykkum vandra í Brúksini á Christianshavn, men Heinz er útselt.

Mar
27

Eg fari sjálvandi ikki bara at geva upp. Eg kann saaaktans fiksað hettarher, sodannarhar.

Eg haldi ikki at Gomul føroysk heimaráð sigur nakað um blágrønt hár, so í dag havi eg googlað.

Akut-emergency hjálp til mítt pena, pena hár.

 

Vit byrja í lætta endanum: ting, sum eg liggi inni við.

 

Mín fyrsta roynd: Ketchup!

Opinbart bleiv hárið grønt/blátt, tí eg havi fjernað mínar reyðu hár-pigmentir somethingsomething, men at undirdýggja hárið í ketchupp og lata standa í 20-30 min skuldi hjálpt.

 

Nåja, um onkur heldur, eg burdið uploadað tilhoyrandi myndir…

EG HAVI FRIGGIN KETCHUP Í HÁRINUM, fokk off!

 

Úrslit:

Hetta kemur kanska sum eitt sjokk fyri onkran, men hárið er enn bláligt..

Men altso, eg MÁ viðganga, at ketchuppið hevur gjørt munin. Hárið er nú meira grátt við bláum í…

So basically, blátt.

 

Havi sterkt umhugsað bara at ganga við parykki komandi dagarnar, og eg havi faktiskt ein liggjandi her.

 

Nåja.

Hann er bláur.

Mar
27

Aaah, for fuck’s sake!

Treiska eg. Síðst, eg var til frisør, var tá eg fekk studentaskúlaprógv. Sjálvt um tað alment ikki kann vera meir enn 3-4 ár síðan, kann eg tó viðmerkja, at tað nokk er líííka eru + nøkur ár.. Men ja. Eg kann ikki ordiliga ganga við til at gjalda 100-tals pengar og ikki vita, um ein nú verður nøgdur.. altso tá man saaaaktans kann gera tað sjálv. Klippa og sórit. Og onkuntíð riggar tað næstan, enntá.

Fyri einari tíð síðan fekk eg hugskotið at lita hárið ljósari, serliga um veturin, tá tað kom lógliga nógv livurposteifarva í tað. Eg skuldi sjálvandi onga hjálp hava, tsk tsk. Men tað hevur riggað fínt, eg dugi mega væl.

Í gjár fór eg í Matas. Keypti mín góða pakka, sum eg havi hildið meg til. Og so heim og í sving. Plastikkhandskar og sprøjt og so at bíða 25 min. tikk takk.

Tá eg hyggi í speglið… LILLA!!

OMGOMGOMGOMGOMG!

Tað eigir at vera sodan hvítt, hvat sker? Í desperatión finni eg pakkan fram aftur. Hatta ER mín vanliga liting. ..ella… Og so síggi eg í einum horni eitt evarska lítið merki: “silver blond”.

O-ooh!

Hvønn lit hárið nú er?

BLÁTT!

sórit blátt/grønt/grátt heksafarvað. Piiiw. Lieven hevur ongantíð flent so nógv.

Eg kundi bara gera tvey ting. Antin pakka meg inn í vatt og bummull til verðsins enda, so eg ikki kann harma meg og onnur ELLA út at drekka sorgina vekk.

Eg gjørdi seinna og hugnaði mær við at hvørja ferð onkur kom yvir at siga okkurt um hárið hjá mær, hugdi eg teimum grav-alvorligt í eyguni og segði “..hvat meinar tú við?”

Fólk verða lætt illa við.

 

…Men eg líkist stadigvekk tí óndu frá onkrum Disney filmi.

Des
19

Haha. Fann hetta; skrivað til okkurt blað ella okkurt í 2006 (!)

Nú ein dagin fekk eg eina kenslu, sum eg langt síðan hevði gloymt at eg kundi fáa. Fullstendiga óvæntað og faktiskt rættiliga í ótíð. Tað var einaferð síðst í oktober, eg hevði verið úti í tí heldur køliga heystveðrinum og kom inn til mammu at sneyta, um hon hevði onkran døgverðapott á plátuni. Tá eg gekk niðan gjøgnum trappurnar bleiv eg strokin av einum heitum anga, sum fór allan vegin niður í lítlutá. Akkurát sum man sær í teknifilmum. Tann meir-enn-miðal tómi búkurin hjá mær helt uppat at grenja – sjálvt um hetta ikki var nakar kryddaður døgverðaluktur, hetta her. Hetta var líkasum ein heil atmosfera, sum gravaði seg inn á teir mest tildekkaðu sansirnar.. Sum tá man hoyrir ein sang, man altíð lurtaði eftir sum barn, og man í júst teirri løtuni verður transmissioneraður til ein heilt annan heim í einari heilt aðrari tíð.

Eg veit ikki akkurát hvussu langt inn í ein ”annan heim”, eg kom í, men í hvussu so er var tað øøøgiliga langt síðan. ..eftir mínari tíðsuppfatan, anyways. Tað gingu nøkur sekund, og so… what the fåååkk? JÓL??! …NÚ?!!

tumblr_mw381uQl4R1rmvs4co1_250

Og akkurát beint tá mintist eg, hvussu nógv jólini høvdu at siga fyri meg, tá eg var lítil. Eg føldi tað somu óskyldigu og naivu gleðina og spenningin yvir øll tey smáu tingini, sum gjørdu tað stóru, fullkomnu heildina. Sum tá ið babba lítlajóalaaftansmorgun (oooj, langt orð) stríddi seg inn gjøgnum okkara smølu gongd við jólatrænum, meðan ávikavíst grangreinar og babba-likamslutir stungu út gjøgnum gongsvindeygað, og hvussu eg og systir mín sjááálvar sluppu at pynta træið. ..og hvussu eg aftaná fór systematiskt runt um træðið fyri at hampa hennara síðu.. Hvussu nóóógv betri bommini smakkaðu, um tey bara vórðu tikin burturúr kramarhúsunum. Marcipan konfekt (eg dugdi so frykteliga væl at altíð fáa tað stórsta stykkið). Og hvussu tað altíð kavaði jólaaftan, tá man var lítil. …

tumblr_mdv1d26lyQ1qct3m2o1_250

Eg var eitt sindur soleiðis…”náá?”, tá eg kom inn í stovuna hjá mammu. Tey síðstu nógvu árini havi eg verið rættiliga anti jól. Ella ikki sjálvi jólini, tey eru fín nokk, men tað er nokk meira alt hetta hurlumhey’ið og stressið og tað kommersiella… og tað at tað heila byrjar, áðrenn man er liðugur at brenna jólatræið frá árinum áðrenn.

”Jólaatmosferan” kom frá mammu. Hon hevði funnið uppá at kyndla upp í tann annars óbrúkta brenniovnin í stovuni. ..eg helt faktiskt, hann bara var til pynt. Men hann riggaði. Og tað var sooo hyggeligt. Ein sovorðin ”Lille hus på prærien”-kensla yvir tí. Bara við nógv kaldari veðri og færri hestavognum. …sjálvt um eg útmerkað gott var klár yvir, at jól í okkara familju líkist meira onkrum á la ”Krummernes jul”.. Hatta við at onkur typiskt ”av óvart” er komin til at klippa leidningin til jólatræ-perurnar, so babba má á øll fýra at eksperimentera sum gaffa-útlærdur elektrikari. Og veddað verður dúliga um, nær tey potentiellu støtini koma. Verbalt og fysiskt kríggj er millum onkrar familjulimir um, hvørs túrur tað er at distribuera jólapakkarnar. Onkur situr við gron í onkrum króki, tí ”verðin er órættvís” og ”ongin skilir meg” og ”hini sleppa nógv meir enn eg”. Onkur gongur líka diskret runt um træið og lænsar hjørtu og kramarhús fyri nammnamm, meðan akutt fyrstahjáp verður givin til eina heldur brenda dunnu-sós í køkinum. Róp og ýl og skrál, meðan hátalarin letur Karl Martin og Rúnu toppa av við Gleðilig jól.

Til dømis.

Jae..

tumblr_mfjx2xmtmb1qg39ewo1_250

Men soleiðis EIGIR tað at vera. Eitt sindur sjarmerandi hurlumhey. Og tað er næstan blivin ein kravdur partur av jólatraditiónini í okkara familju. Og jólatraditiónirnar. TÆR eru nógvar og øøøgiliga vigtigar í okkara familju.

Gott nokk kemur ongin jólamaður pá besøk, men tað er altso nær við. Aftaná yvirdádigt hygghygg við gløgg n’stuff fara øøøll upp at dansa jólatræ. Meðan 3 stk border collie’ar smýkja runt millum beinini. Og tað er tað sama hvørt ár; teir somu sangirnir, tey somu syngja aðrurødd á teimum føstu støðunum, øll skulu mima úttrykk til ”á hoyggjhúslofti”, serliga hattar har ”1-2-3 tær vóru burt”-tingið, har øll skulu goyma seg…meira ella minni væleydnað, men kreativiteturin er altíð stórur. Og so er tað abbi, sum altíð líka diskret hint’ar til hansara yndlings, um hasa har, sum var so spent til jóla…

tumblr_mx913vs9Z61r6utq8o1_250

Í okkara familjutraditión fer Rís á la mande at vera tað sum nærkast slutspurtinum á degnum. Tá eigur alt hurlumheygið líkasum at vera yvirstaðið, og friður og góður tokki og alt hattar har. Men í okkara familju SKAL alt partout blásast upp aftur. Altso jú jú. Tað skal vera eitt sindur spennandi, hvør fær mandelgávuna. Sum er ein konfekterskja ella Kánus ella hvat spæl tey hava funnið uppá hesa ferð. Men í okkara familju gongur tað heilt yvir hond, altso. Fyrst er tað øøøgiliga vigtigt hattar við at ein blundar, og ein peikar og spyr hvør skal hava hendan, hvør skal hava hendan og HVØR skal hava hendan. Øll skulu byrja at eta presiiist í senn, og aftaná hvønn bít er tað øgiliga vigtigt – hetta er tað ALLAR vigtigasta – at øll leypa á hvønn annan og rópa hvør í holið á hvørjum øðrum ”Tú hevur hana! Tú hevur hana! TÚ hevur. TÚ! Abbi! Gapa! Hava!! TÚÚÚ!!”. Og tá man so er vísur í, at ok – har var ongin mandla… so taka øll tann næsta bitan. Og so OM igen!

Tey flestu halda meg sikkurt bara vera ordiliga grenjut og teenage’araslig. Men hatta skal upplivast. Fitt og kert og hvat man kann kalla tað. Tá vit tosa um eina trøllvaksna familju, har yngsti limurin verður 19 næstu ferð, so er ”smá absurd” kanska ein frægari defintión.

..eeeeg elski mína absurdu familju Og kanska traditiónir ikki eru HEILT so galnar, allíkavæl. Man minnist aftur á nakað gott. …ella tað er meiningin, í hvussu so er.

Eg veit bara tað, at handan kalda heystdagin í oktober var tað tankin um jól og hugna og tradtiónir, sum hitaði mínar stívnaðu bibbir, og eg gleddi meg longu til 1. desember, tá eg skuldi pynta øøøll húsini, keypa jólagávur og baka piparnøtir.

…Sjálvt um statistikkurin sigur, at til ta tíð hanga tey blinkandi jólini mær longu úr báðum oyrum, sum førir til jóladvalu líka til tann 23. tá lívið bara snýr seg um stress, reyð tøl á konto og jólatrøll.

Men tað er jú ein traditión.:)

tumblr_mvdqmypjS81s7g9p3o1_250

Des
01

Windows 8

Eg skal viðganga, at eg buuurdi nokk verið meira tilvitað um hesa nýggja stýrisskipanina áðrenn… Men jaja. Eg varð noydd at keypa nýggja teldu í huj og hast, og fann eina feita til øgiliga sámuligan prís. Yey.

So at kanna, hvat nýtt og fancy Microftararnir høvdu funnið uppá hesuferð. …ein versiónsuppdatering plagar at merkja “betri”… right?

Ok, við søguligum atliti kanska ikki.. Vista æt eitt.

Upprætta brúkara, føroyskt tastatur, eina Microsoft konto …ókeeeey meðni, enter.

code-29 murphy

Hvat skeeeer?? Sum eitt spælipláss fyri handikappað menniskju. Tað er ikki eingongd pent. Barnagarðsfarvaðir kassar um tað heila. Ein rúgva av ógjøgnumførdum og enntá endamálsleysum applikatiónum.  Fyri at gera tað “lættari at handfara eina teldu”, sigst.  Fyri at summa tað niður: eg gangi í løtuni við einari smart-telefon í elefantstødd. EG BAÐ UM EINA TELDU!

Tíbetur kann eg velja at fara úr applikatiónshelviti til “desktop-mode”, akkrasum ordiligt. Men tað er stadigvekk bara eitt “síðuting” í fundamentalu barnagarðsverðini av ælabogaklossum.

Her kemur tað skega. Serligar funktiónir gera tað møguligt at hoppa ímillum applikatiónir. Skegari enn; eg veit ikki hvørjar – tað hendir bara. Hopp, so eri í Microsoft Store. Og so skegast: MANN KANN IKKI SLØKKJA EINA APPLIKATIÓN.

code-24 DEPP

Nei seriøst. Hatta lítla ‘x’ið, sum ALLAR stýriskipanir plaga at útstýra forrit við, so ein hvønn idiotur kann finna útav at sløkkja aftur, tað, ehm, er tikið vekk. Ok.. “ESC”!! nei…. F10! ..Alt-Shift-F9-Ctrl-S-#$@=0!! Nei…

Eg kann antin velja at fyrst fara á barnagarðs start síðina,  og so desktop mode aftur. Ella kann eg alt-tab’a meg gjøgnum øll míni opnu forrit. Fínt. Men fyri faktiskt at ENDA eina Windows 8 applikatión – og rættið meg, um eg fari skeiv – má eg inn á joblistan at enda prosessina.

Eg vildi bara hava eina teldu at pilla við, ikki ein multifarvaðan grulvigarð!

Náh. Eg vil so minka sum best um allar serligur og fantastisku funktiónirnar hjá Windows 8, so eg fór at googla. “Windows 8 how to…”. Longri kom eg ikki, áðrenn tey fyrstu uppskotini upp. “How do I close an app?”. “How to switch off”. Enn betri: “How do I turn my computer off??”

Ehm… at sløkkja telduna? Burdi… Men har er ongin Start-knøttur meira. Har er.. onki.

how

Um eg  “gloymi” at fortelja allar villeiðingirnar, so fann eg eina síðubar. Har var eitt sum æt “settings”. Allar niðast var eitt sum æt “Tænd/sluk”…

Var tað ikki meiningin, at hetta skuldi vera idioti-lætt?

Tíbetur havi eg klárað at sløkt fyri teimum mest irriterandi funktiónunum. Hetta hendi næstan.

code-21 kasta teldu

Nei, eg meini tað.

Og internetsambandið verður avbrotið allatíð. Ooog…

Nú havi eg bert havt telduna í nakrar dagar, kanska er tað eitt sindur, sum eg hevði tað við facebook í byrjanini, tá eg helt at myspace var nóóógv betri, so eg bíði við at siga meir fyri nú.

Fyri at kóka alt niður:

do-not-approve-justin-timberlake

Nov
27

Súkkliiiiir!!

Ella nei, súkklistar!

Egentliga er tað fantastiskt. At innrætta ein heilan stórbý til súkklur. Og at fólk eisini nýta hendan møguleikan. Eitt stórt plus fyri eini grønari og meiri praktiskari verð.

Men!

At vera til gongu í Keypmannahavn er sgu’ lívsetandifarligt. Sum lítil lærdi man at hyggja væl báðar vegir eftir bilum, áðrenn man fór yvir um vegin. Jaja. Bilar veit mann hvat er. Teir eru til at hoyra. Vanliga steðga teir fyri reyðum, og koyra á rættari breyt. Men súkklur. Súúúúkkliiir. Tær koma ninjastíl í turpedoferð frá øllum ættum. Um ljósið er reytt, gult, grønt, blátt…

“SE DIG DOG FOR, MENNESKE!!”

Piiiw, men eg hevði grønan mann?

Mest hissiga, egoistiska fólkaslagið í verðini! Sum fótgangari er mann absolut niðast í hierarkinum. So koma vanligir bilar. So størri bussar og lastbilar (førarar við hissigheitspotentiali), so taxabilar (yikes) og SOOOO. SO koma súkklur.

Eg eri farin at trakka beint fram fyri tær, um tær koyra yvir reytt. Og so senda óóónd eygu.

chkn

Sindur sum eitt áarross. Síggi ikki sooo farlig út, men oh-by-God er tað eitt tað vandamiklasta djórið. Ok, eg risikeri nokk at blíva niðurtrumlað, men vanliga riggar tað fínt. Og tað er faktiskt skeg. Tey gloyma heilt at skelda.

Men altso. Tað burdi ikki verið neyðugt. Mongolsúkklistar!

Nov
27

Umleið 1 ára grein eg fann. Áður prentað í Gratisavísini

Frostfelt við Líggjas Olsen og Sakaris Emil Joensen á odda á konsertrundferð í eystur-Danmark í januar, fekkFrostfelt3

eg við. Sakin. Nordisk 2013 æt tiltakið, og saman við trimum øðrum bólkum skuldu teir spæla á 8 ymiskum

mentanarhúsum. Sindur yvirraskandi var Keypmannhavn ikki inkluderað. Helt eg. Ishøj, Ballerup, Rødovre…

Sum at velja millum Klaksvík1, Klaksvík2, Klaksvík 3… Men Baltoppen í Ballerup bleiv valið.

So eg tók mín myndamann, Heiðrik, undir arm, og avstað vit traskaðu.

Nordisk: Desentralisera tónleikalívið

Nordisk er ein nýstovnað festival-turné við tí endamáli at desentralisera tónleikalívið. Fyriskiparin sigur, at

ung, sum ikki búgva í metropolunum, fáa vanliga eitt dominerandi árin av nationalari og angloamerikanskari

tónleikamentan. Tí hevur tað týdning, at eisini tey sleppa at uppliva tann minni kommersiella norðurlendska

tónleikin, sum jú eisini er ein partur av teirra samleika. Teir fýra bólkarnir eru valdir út at umboða

tónleikarliga vakstrarlagið í Danmark, Íslandi, Noregi og Føroyum.

Út á Bøhland

”Nááh, tað skilji eg væl. Feitt konsept. Men… kundu tey ikki líkasum..eisini spælt í býnum?”, lat úr mínum

fylgissveini, tá vit standa á Nørreport og ivast um tað er tokið til Farum ella tokið hinvegin til Frederikssund,

vit skuldu taka. Hvar er Ballerup?

Tað var tó ikki so pínufull ferð, sum vit gingu út frá. Kanska var tað tí, at Ballerup faktiskt ikki liggur serliga

langt vekk. Og tíðin kundi eisini nýtast til at innhenta alt tað forsømda. Sum at slatra ella grenja um danska

mentan, serliga tónleik, er altíð eitt hitt. Tað var líkasum okkurt, sum grundleggjandi bara manglaði. At tað

var líkasum ein tjekklisti, sum bara skuldi yvirhaldast, so man var tað rætta slag av kul. Svartan hatt, tjekk.

Yvirskegg, tjekk. Løgið instrument, tjekk. Tann homoseksuella fýrin, tjekk. Stríputa blus, tjekk… Mm, og ja,

handan faktiska tónleikin kann man altíð finna útav hen ad vejen.

”Hipstarir”. Eyguni mundu staðið føst á veg runt.

Tá býargoggurnar Grenjus og Almiklus endiliga komu út á bøhlandið, stóðu vit aftur so fitt. Longu vilst?

Myrkt, kalt og 23 ymiskir vegir, sum allir sóu út til at føra til oyðin parkeringspláss og betongbygningar. Tað

hjálpti mær opinbart lort at hava innstuderað Google Maps, áðrenn vit fóru. Christ. Tá eg at enda fekk slept

mínum særda stoltleika, tók eg endiliga smart’fonina upp. Heiðrik sá akkurát út sum fe’irnar úr Tornurósu,

tá Merryweather fær nokk og kemur við gandastavunum, sum tær hava goymt vekk í 16 ár.

Tað skuldi bara tveir eyka danskarar til fyri at leiða okkum á rætta kós.

Ballerupska Margarinfabrikkin?

Kanska vit føldu okkum eitt sindur misplaseraði. Sum absoluttir aldursrepræsentantar gingu vit kanska

í so demonstrativt við okkara blokki, kamera, víngløsum og rættum ryggi ímillum hettutroyggir, tribal

tatoveringum, plastikfløskum við skrúviproppi og einum havi av mobiltelefonsfjasarí. Men faktiskt – tað

bilti onki. Hølið var serstakliga hugnaligt og atmosfæriskt við borðum og livandi ljósum; og um vit vóru

umringaði av Ballerupskum babyrockarum, ja so vóru tað í hvussu so er serstakliga fittir og fólkaligir

babyrockarir.

So visti ein, ein var føroyingur

Orsøkin til, at vit so óføroyskt vóru komin til tíðina, var at okkara Frostfelt skuldu fyrst á pall. Og fyri einum

væl fyltum húsi presenteraði fyriskiparin 5 spentar harrar, sum bíðaðu handan teppi. ”Og jú, teir eru allir

klæddir í ’skovmandsskjorte’, tí tað” – legði hann afturat við ein skeivum smíli, ”er tað, man gongur í, tá

man kemur frá lítla landinum har norðuri.

Jeeeez, hugsaði eg. Longu diskriminering og stereotypisering.

Fyrstu tvey løgini var Líggjas eina á palli – í svartari t-shirt – leikandi á einum hvítum flygili. Sera inniligt og

vakurt og hevði fult ræði á áskoðarunum.

Tsss, ”skovmandsskjorter”.

Hipstarir minus 180 stig

Men so kom restina av bólkinum inn. Lítillætnir og niðri á jørðini. Í – lumberjack dress code. Ternutar

skjúrtir um tað heila. Náááh. Mátti smílast eitt sindur uppgevandi. Skeitti yvir á Heiðrik, sum eitt sindur

snerput mutlaði okkurt um “Skálkur.. Kallkyn.. Hjá Kissa…”

Men tað var onki at ivast í, at her var tað tónleikurin, sum var í hásæti. Aftaná at hava grenjað um danskan

hipstaratónleik, mátti hetta sigast at vera tað absolutt øvugta. 180 stig. Eg mátti smílast fyri mær sjálvum.

Var tað ikki hetta, vit vildu hava?

Kanska teir kundu bakka nakrar fáar gradir, allíkavæl.

Kvalitetstjek

Tað er ongin loyna, at tað var eitt dugnaligt harkalið, teir báðir høvdu við sær á pallin. Meðan Líggjas

tók sær av sangi, klaver, og synth og Sakaris ansaði laptop og synth, vóru hinir tríggir Andreas Dalsgaard

(Trummur, Synth), Hanus Mikal Andreasen (Synth) og Fróði Hansen (Percussion og drumpad).

Sum kenningur og føroyingur skuldi eg nokk takksom per automatik dámt alt, teir gjørdu. Tað gjørdi eg…

Men tá lagið A Place To Stand On ljóðaði, kendi eg, at eg faktiskt var vunnin yvir. Soleiðis ordiligt. Og so havi

eg eitt trix av einum kvalitetstjekki. Tað er tá eg uppdagi, at eg burturi í mínari egnu verð standi og gáni at

pallinum við einum feitum, fjollutum smíli. Tað var kvalitetstjekk til Wake You Up.

Sjálvt um tað ikki var tann størsti interaktiviteturin frá pallinum, kom Líggjas við smáum anekdotum og

finurligheitum innímillum. Og tað var næstan komiskt, hvussu hann eftir hvønn inniliga og djúpa sang aldrin

lat síðstu akkordina ljóma meir enn eitt fjórðapartssekund. Bang. ”Det var den!” Onki við at dvølja í einum

kliché-klangi. Gleðiliga tirrandi.

Teir høvdu eina góða heild við tilpas dynamikki í val av sangum og uppbygging. Bólkurin spældi væl við, og

eg legði merki til, hvussu væl teir loyvdu hvørjum øðrum at koma framat. Um Frostfelt halda á at spæla

saman, skulu teir nokk royna at finna eitt (visuelt) útrykk, sum teir kunnu hvíla í; so kunnu teir røkka enn

longri út um pallin.

Góvu gott inntrykk

Hóast nøkur einstøk teknisk brek, sá tað ikki út til at forstýra áhugan frá áskoðarum. Við grannaborðið sat

ein eldri harri, sum ikki sá út til at kunna fáa armarnar niður aftur. Seinni møtti eg honum uttanfyri; tað vísti

seg, at hann var tónleikalærari, og at hann var har saman við øllum sínum ”ungum”. Hann aftraði seg ikki

og bjóðaði teimum atgongd til studio og góðar kontaktir til Vega (spælistað í Keypmannahavn). Og hann

var ikki tann einasti; á vesinum yvirhoyrdi eg nakrar ungar gentir tosa – og har eg kanska væntaði typiskt

tannáringaroks, var tað ein innihaldsrík diskussión, um, hvussu yvirraskandi gott Frostfelt spældu.

Eitt sindur at smílast yvir, áðrenn farið var inn aftur til hinar konsertirnar

Highasakite (NO)

Norski bólkurin verður spáddur at vera stórt up-coming navn, og tað skilji eg eitt sindur. Tey hava ein

sterkan identitet, og (serliga) sangarindan er fult til staðar á pallinum. Fyrsti sangurin var eitt wauw-
upplivilsi. Men tíverri komu alt ov nógvar endurtøkur og ov lítið av variatión. Eftir næsta sang kendi eg,

at eg dugdi alt uttanat. Bólkurin burdi eisini hugsað um at bakka fyri hvørjum øðrum; tað tyktist eitt

sindur sum ’Hygg-hvat-eg-dugi. Eg spæli løgið instrument’. Sum er synd. Til tann næstsíðsta sangin slapp

sangarindan tí tryggu, djúpu tónarleguni og lat vøkru røddina fevna um ein nógv breiðari skala. Tá kom

wauw-kenslan aftur. Tí potentialið er har absolut.

Human Woman (ÍSL)

Hesir báðir íslendsku fýrarnir kláraðu heilt víst at imponera hesa gentuna. Frá fyrsta tónanum kundi eg

ikki halda mær, men mátti lata høvdinum nikka týðiliga við rytmuni. Við trummum, synth, guitar og bass

útleveraðu teir eina blanding av klub-pumpandi elektroniskum poppi. Kanska ikki super væl egnað til livandi

ljós og hygge, men eg fekk ball-relatiónir a plenty. Pá tann feita mátan. Seinni endaðu vit sgu’ eisini ein túr

uppi á gólvinum

Bottled in England (DK)

Síðst á pallin komu danskarnir, sum eisini eru ein up-coming og vældámdur bólkur. Í Danmark í hvussu

so er. Og har má eg persónliga melda meg úr kórinum. Sjálvt um tað ikki slepst undan, at teir hava ein

serstakliga dugnaligan og tight mann handan trummirnar, og orkan til staðar á pallinum kann ein nokk

heldur ikki klaga um. Kanska tað var skuffisið, tá eg nú hevði væntað okkurt. Men fyri meg var tað ov nógv

uppstákan um onki. Ov nógv sjálvgleði – pá tann ófeita mátan. Tómar tunnur larma… Eg hugsi Nick & Jay

goes Scooter. Á speed.

Ljóðið tað kvøldið var generelt í fínasta slag, hóast ymiskar problematikkir sum uppstóðust viðhvørt. Kanska

í so stórur biti hjá ljóðmanninum

Sindur lunkaður endi, men tá samanumkom var tað eitt feitt kvøld við góðum tónleiki, góðum fólki og

góðum huglagi.

Eftirorð 27.11.2013: Eg mááá viðmerkja, at eg síðan havi sæð Bottled in England nakrar ferðir síðan. Og tað vóru heilt aðrar upplivingar, eg hevði í mun til omanfyristandandi. Um teir hava førkað seg, ella kanska bara høvdu eina minni væleydnaða framførslu, veit eg ikki at siga, men eg kundi gott hoyrt meira av teimum.

Nov
27

Eftir eina deiliga mettandi uppliving í Baltoppinum togaði eg so høvuðsmenninar í Frostfelt, Líggjas og

Sakaris, yvir í ein krók at takka fyri góða konsert og fyri at tráðspyrja eitt sindur.

Hvussu bar tað til, at Frostfelt var við á hesari konsertrundferðini?

Líggjas: ”Fyriskiparin av tiltakinum var faktiskt á G! við tí endamáli at finna bólkar, og hann valdi so okkum.

Eins og hinir bólkarnir eru blivnir tiknir út á by:Larm og SPOT festivalinum.”

Og hvussu hildu teir sjálvir, at tað hagartil hevði gingist?

Líggjas: ”Jú, mega væl, haldi eg. Vit hava sjálvir kanska verið eitt sindur ófyrireikaðir.. Ella t.d. veit eg nú, at

næstu ferð skulu vit hava okkara egna ljóðmann við.”

Sakaris: ”Ja, nemliga”, nikkandi, ”men tað hevur verið ordiliga feitt. Kanska vit eisini burdu verið inni

í Keypmannahavn og líkasum kunnað spælt fyri fleiri fólkum. Vit spæla bara í minni býum og økjum

rundanum. Í gjár t.d. spældu vit í Odense, og har vóru slett ikki líka nógv fólk sum í kvøld. …Men eg veit ikki;

eg haldi eg trívist best í smærri støðum”

Líggjas: ”Haha, hatta fer hon at brúka sum yvirskriftt. Líkasum, ‘Sakaris Joensen: Eg trívist…’. Mann má

næstan ansa eftir, hvat man sigur”

Sakaris smíltist, men sá ikki út til at leggja stórliga í tað og helt fram: ”Ein lærir nógv av tí; kanska ikki so

nógv tónleikaliga, men hvussu man skal framføra o.s.fr. Hinir bólkarnir hava líkasum eisini eitt visuelt

úttrykk; pynta pallin uppá ein serligan máta og tílíkt. Tann eini bólkurin hevur eina hula hop-ringsgentu við

sær. ” Sakaris smílist knappliga um bæði oyru – ”Rúmini hjá okkum liggja tætt við hvørt annað, og eg kom

av misgávum til at brasa inn í teirra rúm, og har stóð hendan kvinnan í undirklæðum ella svimjidrakt ella

onkrum, og eg helt, hon er við at skifta um. Eg var ordiliga illa við, og ’orsaka’ og var við at skunda mær út.

Hon stóð bara og smíltist – hatta var opinbart hennara outfit. So eg stóð líkasum ’eeh.. cool’.”

Men soo.. Skógmannaklædnastílurin hjá teimum var kanska av óvart?

Líggjas: ”Eeh.. Ja”

”JA-tað-var!”, letur úr Fróða; restina av bólkinum vóru eisini komnir útum. ”Vit stóðu klárir at fara inn á pall,

og so var tað akkurát sum ’Ups…’ Tá var tað bara for seint at gera nakað.

Andreas: ”Ja, men hevði hettu á eisini.”

”Eg náddi akkurát at blaka mína av”, lat úr einum smá stoltum Hanus Mikal

Frostfelt4

Ikki so sløvar bananir allíkavæl

Eg minnist, hvussu smáliga yvirraskað (jaliga) eg varð, tá eg hoyrdi, at teir báðir skuldu samstarvast. Hvussu

kom í lag?

Sakaris: ”Vit høvdu spælt eitt sindur saman áðrenn – bara fyri stuttleika, og so, tá vit møttust í býnum,

kanska við lítlari kenning, søgdu vit altíð ’Kom VIT og geri okkurt saman’ – ’ja, KOM og..’”

Líggjas: ”Ja, men tað bleiv sjálvandi aldrin til nakað”

Sakaris: ”Men so einaferð á Sirkus; eg gekk runt við hasari lítlu kenningini, men Líggjas var edrúur. So tá

hann aftur skeyt upp, at vit burdu gjørt okkurt, hugsaði eg ’Shit, eg haldi hann meinar tað ordiligt…’. Og so

gjørdu vit tað. …Og eg haldi enn, at tað er fantastiskt at alt hetta er komið burturúr – vit eru báðir tveir tvær

sløvar bananir.”

Líggjas: ”Ja, eg minnist, at eg fekk bookað tíð við klaverið og øllum, og tá eg uppdagaði, at vit báðir faktiskt

vóru møttir upp, var eg líkasum ’HEY, ert tú eisini her??’ Men aftaná tað sótu vit bara í døgndrift í ein mána

hvør síni megin borðið og arbeiddu.”

Framtíðin

Frostfelt varð stovnað í 2011, og fløgan I Have a TV Set varð produserað av Sakaris. Hóast verandi

samstarvið ímillum teir báðar, verður Frostfelt lýst at vera soloprojekt hjá Líggjasi. So eg spurdi hann, um vit

kunnu vænta meir?

Líggjas: ”Ja, tað er massar av tilfari, sum sjálvandi skal fínpussast eitt sindur og so sendast til Sakaris at

arbeiða víðari við.”

Teir ætla kanska at halda á við samstarvinum?

Líggjas: ”Ja! Eg haldi tað er eitt feitt hugskot, tað at blanda melodiskan singer/songwriter tónleik og

klaverspæl við elektronisk element. Haldi ikki, at tað er so vanligt. Nú hava vit gjørt eina fløgu, sum var heilt

ok, men vit kunnu nógv meir. Har er nógv meir.”

Fyri ein persón sum meg, ið hevur lurtað nógv eftir tí fyrstu fløguni, kundi hetta ikki vera annað enn góð

tíðindi. Við tí takkaði eg fyri prátið og fór heimaftur inn í sivilisatións-Keypmannahavn saman við mínum

myndamanni – arm undir arm.