Gunn'sa
Gunn Weihe Reinert

Apr
28

Tá fólk fokusera ov nógv uppá aldur.

Seriøst, tá eg fylti 30, var yvirvágin av heilsanunum djúptføldar kondoleringar. ..meðan eg samstundis hekk út gjøgnum bilvindeygað, sum ein jubelglaður hundur, á veg til Roskilde. Hvat, skuldi eg knappliga bara soleiðis broytast uppá eina nátt ella hvat?

Í býnum eru fólk altíð so eeeeviga áhugað í aldri.

“30”, svari eg.

“Ísssss, meinar tú tað?” – fylgt av einum úttrykki, sum sigur eina blanding av ‘døn døn døøøøøn’ og sad smiley.

Síðst var tað ein smartur fýrur, sum svaraði “Tú sært SLETT ikki út til at vera 30”. …tað kann man altíð hoyra, allíkavæl. “Nååh, takk”, svaraði eg.

“Júú.. ja, tú ert nokk ikki heilt ung allíkavæl, tú sært bestemt ikki út til at vera 25”.

(Eg: blink blink.)

“Nei altso, tú sært út til at vera… 29”.

(Eg: blink blink)

“Nei altso…. Líkasum… Tá tú verður 50 “ik'” , so fert tú at síggja út sum tú vart… 47″

(Eg: eitt sindur av himling við eygunum, og so blink blink. Hann minti meg eitt sindur um ommu.)

Hann føldi nokk at spælið var tapt og hvarv, men.. jeeezes. Aldur er nakað, man generaliserað kann ganga eftir, men um tað veruliga skal vera ein absolut avgerandi faktor, so – hevði eg nokk verið kriminelt off side – men… doyð tað hevði verið rotið at verið til.

Advertisements
Mar
11

ImageDómadagur í Dómkirkjuni: Konsert við Hamferð

”Eg eri heilt ovfarin, hvussu top-professionel øll hava verið kring alla framførsluna. Teknikarar, fólk
úr kirkjuni, hjálparfólk… Tað er ikki so vanligt at uppliva í Føroyum.”

Tá ein dómadags málmskonsert verður lýst at vera í Havnar dómskirkju, má ein nokk líka steðga á og hyggja
eina eyka ferð. Kann man tað?

Ja, hví ikki. Eg tosi sjálvandi um Hamferð, sum hesi seinastu árini hevur prógvað seg at vera ein bólkur á
høgum støði, bæði her á landi, men hevur so sanniliga eisini fingið viðurkenning frá altjóða tónleikavinnuni.
Í 2012 vann bólkurin eisni Metal Battle á Wacken Open Air, sum er ein tónleikafestivalur í Týsklandi við
umleið 80.000 vitjandi gestum.

Sjálv hevði eg nokk staðið fremst í kø, men tá tað er kanska í so langt at ferðast frá Christianshavn til
Bryggjubakka, hevði eg ikki møguleika at fara at lurta hesuferð. Sunnukvøldið eftir konsertina fekk eg mær
tó eitt Skype-prát við ein troyttan, men vælnøgdan Theodor Kapnas, guittarleikari í bólkinum.

”Eg eri akkurát uppi”, sigur hann við einum stórum smíli. ”Síðstu vikurnar hava kanska verið eitt
sindur pressaðar hjá okkum.”

Bólkurin kom aftur úr Hollandi fyri júst einari viku síðani, har teir sum umboð fyri Føroyar spældu á
Eurosonic.

”Síðan mánamorgun hava vit so arbeitt við konsertini og tí sum viðfylgir. Tað hevur verið strævið,
men fantastiskt samstundis”.

Harra Gud Títt Dýra Navn Og Æra

So hvussu gekk konsertin?

”Hon gekk heilt ótrúliga gott. Tað var sjálvandi okkurt, sum svipsaði innímillum, men vit eru allir
sera vælnøgdir.”

’Svipsarar’, kann eg ikki halda mær; so sum hvat?

”Neei…”, smílist hann aftur, ”t.d. tað, at klokkarnir jú seta klokkuspæl í gongd mitt í øllum. Tú veist,
sum tað skal vera. ’Harra Gud títt dýra navn og æra’ var at hoyra kl 3.. Men onki, sum bilti ov nógv.
Vit eru nøgdir, og fólk hava eisini latið øgiliga væl at.”

Ja, tað havi eg eisini hoyrt sjálv. Men hvussu kemur eitt tílíkt tiltak í lag?

”Tað byrjaði, tá vit spældu á Voxbotn. Eg tosaði við Bárður Næs um, hvussu feitt tað ikki hevði
verið, um kirkjuklokkurnar høvdu spælt við okkum til Harra Gud… Hann ringdi til pápa sín, Uni Næs,
sum jú er prestur, og tað var onki problem. Til síðst vísti tað seg tó, at tað varð ov seint, og tað bleiv
av ongum, men eg hugsaði sum so; um tey eru við uppá hatta, so kundi tað eisini verið, at tey vóru

við uppá eina heila konsert. Vit sendi teimum so eina umsókn, og vit fingu játtaði svar.”

Men hvussu við átrúnarligum traditiónum og siðum, sum sermerkir føroyska samfelagið, hava tit upplivað
nakrar hindringar av tí?

”Sjálvandi eru nøkur, sum halda meira fast í tí, tey trúgva, og seta fastari rammur um, hvussu alt
skal vera, men tað hava vit als ikki merkt nakað til í okkara samstarvi við kirkjuna. Eg haldi at kirkjan
dugir væl at integrera seg í samfelagið og góðtekur tann dynamikkin í viðfylgir. Eg meini; har var
ongin, sum kom við peikifingrinum og segði so og so og so. Tað var eitt virðiligt samstarv frá báðum
pørtum, og tað er tað, sum hevur týdning.”

Ljóðgóðska

Nú hava kirkjur vanliga ein sermerktan rúmklang; eg hugsi at tað kann vera vandi fyri, at ljóðið fellur
saman í ein greyt. Hvussu var ljóðgóðskan hjá tykkum?

”Jú, kanska serliga steinkirkjur hava ein stóran rúmklang, men Havnar kirkja hevur eitt gott ljóð.
Serliga um nógv fólk eru, so ferðast ljóðið heilt stutt, og tað er næstan sum at vera í eitt nú
Sjónleikarhúsinum. Harafturat nýttu vit digitalar prosessarar sum fóru direkta í pultin, høvdu lágt
ljóð á sjálvum pallinum og gjørdu okkara til, at góðskan var góð”

Tað krevur kanska eisini ein góðan ljóðmann?

”Absolutt. Vit hava ein fastan, Fríði av Vollanum, sum er ótrúliga dugnaligur. Hann er 7. limurin í
Hamferð. Tað hevur eisini nakað so stóran týdning at hava ein góðan ein, annars kann alt annað
næstan gera tað sama.
Nú havi eg sjálvur líkasum ikki verið í salinum og hoyrt okkum spælt, men fólk eru altíð positiv”.
”Faktiskt” – leggur hann afturat, ”eg eri heilt ovfarin, hvussu top-professionel øll hava verið
kring alla framførsluna. Teknikarar, fólk úr kirkjuni, hjálparfólk… Tað er ikki so vanligt at uppliva í
Føroyum. Øll vóru so dugnalig, so hjálpsom, arbeiðssinnaði og ósjálvisk. Ein uppliving hjá okkum”

Støðan í Føroyum

Theodor er sjálvur ljóðmaður og arbeiðir á Studio Bloch, men er eisini runt í býnum til ymisk tiltøk.

”Um eg sjálvur hevði skulað valt, hevði eg bara sitið í studionum og framleitt metal-plátur! Men tað
er kanska eitt sindur órealistiskt; tað ber slett ikki til í Føroyum. Og tó; tað er hent so ræðuliga nógv
her heima hesi síðstu árini. Um vit bara hugsa 10 ár aftur, sæst ein kolossalur munur. Fólk eru nógv
meira kvalitetstilvitað í dag, tá tað kemur til ljóðgóðsku.
Men samstundis eru nógv betri møguleikar í dag fyri øll, so tónleikarar kunnu til dømis taka eina
demo upp í sínum egna kjallara við egnari útgerð. Tað var jú ikki eins væl møguligt fyrr”.

Fólk seta sær kanska eisini hægri mál í dag?

”Ja, heilt sikkurt. Kanska vit eru eitt sindur betri fyri í dag tónleikaliga, men bara fyri nøkrum fáum
árum síðan var ein tann størsti vinningurin, ein kundi fáa til tónleikakappingar, at sleppa til okkara
nærmastu grannalond at spæla á einum ella øðrum festivali. Í dag er tað næstan bara nakað, ein

ger. ”

Nú spæla tit sjálvir ’doom metal’, hvussu er støðan í Føroyum, tá tað kemur til ta tyngru málmskategoriina?

”Hon er heilt góð; her eru nógvir øgiliga góðir bólkar. Tá vit spældu til Metal Battle í Føroyum vóru
teir útlendsku dómarnir heilt bergtiknir yvir, hvussu góðir allir bólkarnir vóru; at okkara lítla land
kundi præstera hatta.
Ein trupulleiki er tó, at vit, sum spæla hendan tónleikastílin, øll eru frá somu generatión, og vit eru
øll vinfólk, sum spæla saman í ymiskum kombinatiónum, so nú eru vit á einum punkti, har nógv fara
til útlondini at lesa o.s.fr. Tað skapar ein vissan óstabilitet. Hinvegin, har uppstanda yvirraskandi
nógvir nýggir bólkar allatíðina, so har er absolut ein positiv útvikling.”

Framtíðarætlanir

Nú hava tit verið eitt sindur úti um tykkum, eitt nú hava tit spælt í útlondunum; er hetta nakað, tit sjálvir
skipa fyri?

”Bæði og. Tutl hevur hjálp okkum heilt ótrúliga nógv, og tað er mest harígjøgnum, at vit hava spælt
konsertir. Men eftir Metal Battle Føroyar komu vit eisini í samband við týska Dragon Productions,
sum fyriskipa og promovera metal tónleik. Vit skulu so gjalda eitt sindur fyri ómakin, men aftur her
hevur Tutl hjálpt okkum. Fyri at siga tað sum tað er, vit skulu hava eina heilt einastandi góða deal,
um vit nakrantíð fara at droppa Tutl.”

Og hvussu er; koma vit at síggja nakað til eina nýggja Hamferð útgávu í næstum?

”Tað koma tit. Vit hava gjørt nýtt materiali og fara at taka upp nýggja fløgu í nærmastu framtíð.
Harafturat hava vit alla framførsluna frá Havnar Kirkju bæði á video- og ljóðupptøku, so vit
hava eisini møguleika at útgeva live-fløgu ella DVD í tí sambandi. Men tað verður tó ikki soleiðis
beinanvegin.”

Aah. So ein neyðars útiseti sum eg fær allíkavæl kanska møguleikan at enduruppliva konsertina. Við tí takki
eg fyri okkara lítla prát og lati mannin sleppa at njóta restina av sínum frídegi í friði.

Jan
23

Danskarir, sum ikki duga at seta af/ad. Christ, vælútbúgvin fólk, eisini.

Sep
30

Skarv

Sep
28

Aah. That peculiar little sentence.

I don’t know; in movies the guys NEVER actually call back, and IF they do.. well, there’s alway a lot of waiting time and unnecesseary negative anticipation. Maybe that’s why I’ve never been able to take it seriously. It’s like an improved way of saying good bye. Like some kinda.. good tone of etiquette and politeness. Without actual meaning of course.

But then again.

A story in my life. My snurlywurly of a man is working as a sound engineer in clubs here and there, so once in a while I make an appearance to enjoy the music, a nice drinkie and just hang around, observing life. Well, the drunken kinda.

Talking to random people is of course inevitable. And because of blond hair and high heels random people are guys, for the most. And here’s the trick. There’s a fine line between just enjoying yourself and then flirting. I’m quite good at avoiding awkwardness by gracefully slide the mention of my man into the conversation. Not that I think it’s always necessary, but maybe just standard procedure. That way you don’t do anything wrong; you can’t control what they think, but you didn’t do anything wrong. Same with drinks from guys. Per say it isn’t wrong to accept one drink. It might be good company. But only one drink. You always say no to the second, saying – gracefully – that you’re not interested/have a man whatever; and then if they still want to offer you the 2nd (3rd, 4th…) then it’s fine, because you didn’t do anything wrong. Actually you might just as well abuse their oh-so speculative plan of getting you drunk enough to lose the moral. Then it’s quite fun, actually. Sometimes I just say “Yes please, can you also bring my boyfriend one?”

And then they do.

The point is that as long as I set up a few preconditions I can just relax and enjoy myself. I’m fiiiine. But of course the world doesn’t let me get that easily away with that one. For example; the phone number thingie. At the end of a random conversation, sure it might have been both interesting and fun, it happens more than so that the guys ask for my phone number. Do I want to give it, nooo. Besides, what part of “my man” don’t they get. “Just friends”, they reassure… Sure that might be true (oh, is it now), but is it really necessary?

And here is where my rationale abandons me. I don’t just turn around and walk away, noooo no, I merely say “fine, then”. Because in the moment it is fine, then. It’s just a polite way of saying thanks for the conversation. I for one sure ain’t gonna call, and of course they won’t call either. Who does that? It’s just etiquette.

Uuuh, but they do call.

To be fair most send messages. In the beginning. And to be fair, most can take a hint (some a little later than others). But some don’t. And it was the calls at 7:30 on school mornings that send me over the edge. Bloody hell!

So basically. Note to self: No switching of phone numbers. No politeness and etiquette. Don’t trust movie theorem; boys DO call.

Plan B: Give them Lieven’s number. Yeaa.

Sep
26

Tann løtan tá mann er í býnum og hevur ein konversatión við random fýr, sum týðiliga vil meira enn bara tosa. Aftaná at hava strikað undir við spritttussj (reyðari), at nei takk, man hevur sjeik, fær man eitt beróligandi: “Oys, tað bilar onki; eg skal ikki siga tað við nakran”.

Ella mín yndlings: “Oys, tað bilar onki; eg havi eisini damu”

Merkverdiga oftani!

Jul
26

It has kinda an October/November feeling over it. The cats and dogs from the big mother ship of rain, and top it of with some windy wind wind. Even for an ancient viking Faroese like me. Not that it’s supermultiplulti unbearable, the awesome nature carries it well, kinda pretty, but 92% of my suitcase are clothes that do not fit this extremeness – and THAT, monsieur, is an entirely different issue.

Kinda funny. We have a slight tendency to feel guilty or whatever when tourist, although optimistic, force themselves into the wilderness. We feel obligated – nay, have a compulsory need to apologize and ensure them that last year it was just amazing, and if they come back next year… Same with Lieven. If we have a conversation longer than 1.5 minutes we can be sure that the counterparty has managed to throw in a “sorry maaan”. Lieven has been a good sport about it all.

And elsewise it’s fiiine. Not enough spare time to get bored; yet anyways. Coming up is the grand visit to Weihe seniors, omma and abbi, then the major Ólavsøka-shopping with daddy-o, who of course has lost and now found back his wallet – round 1 done. As soon as wind decreases an appropriate amount Lieven gets put on a fishing boat.

Enough plans for now. Sun is sneaking out now; if I hurry I might even catch a couple of seconds of those contaminated rays. Yay.  

Jul
25

Aah home.

Sleeping in my old room since 2 years of age. Sure, things have changed. It’s been a decade and some since I lived here steadily last; it has excess stuff from my sisters’ room, and clear signs from my sweet wildcat of an ex step brother, who inherited my crib for some years. Things like smart-slogan’ed weed posters and (decided-by-mother-type) boyish blue curtains are somewhat over ruling, but still. There still are un-removable remarks from the Disney-categorized stickers I plastered my door with, the markings with my height + date are still strongly standing and outside my room on the white chimney one still can catch a glimpse of my characterization of Roxette’s Per Gessle, from back when I was duetting with hairbrushophone in hand. And lastly; nobody is ever going to take away my special self-developed technique of locking my door from the inside.

Aah. Home.

Yet another still. Some things really have changed. I just looked at the home-made decorative cushion – probably made by my mother, who clearly underestimates her own creativity. It has, like, always been here. Except. ..how small is it, actually! Did it shrink? It’s mother fucking tiny. Looking around… such tiny things! Gulliver-Gunn. Gunliver.

Before getting a this-is-not-my-room at-all feeling I almost per automation quickly glanced at the good old knots on wooden wall and ceiling over my bed. They all formed into sweet creatures and animals, and they’d accompanied me through many sleepless nights (minutes of early evenings). Like this sweet little baby whale peeking out of the water, and some birdies with big cute eyes.

But. ..Where the fuck were they?? I really searched all over the wall, and then suddenly the creatures jumped into my eyes. But oi, not my cute animal creatures, no. I just saw aliens. Similar looking serial aliens.

Christ.

Shaked my head. Wrong, just. They disappeared, luckily, but now they were meerkats the whole bunch. Lion kings’ Timon x 25. Progress, though.

Yeayea, after shaking confused head couple of more times, everything went back to same ol’ same ol’ normal. Then realizing it was way passed my bed time . Way.

Jul
25

Aah. The Islands. My other annual visit. The summer visit, for the summer that isn’t really there. Not that one wasn’t prepared for it.

Generally I love flying. Except for the price (!) the Atlantic Airways flights are my favorite.  The pilots are the best, and the stewardesses are so sweet and generous that the dry resemblance of a sandwich doesn’t bother you, but rather becomes a returning joke to symbolize your arrival. Sure, the free drinks do help too.

Was stopped at customs. Me. I never get stopped. With my blond hair, descent clothes and big bambi-insinuating eyes.

“Uhm… Are you sure?”, I nearly replied. But they’re allright sweet there, and soon I was set free again into the wilderness.

Foggy, mild rain, quietness. Ólavsøka-weather. Then one knew one was at home. Skerpikjøt!

May
19

Orsaka, men HVUSSU kann eitt baby vera lekkurt? “OOOOYS, sum hon/hann er lekkur”. Skil meg rætt, sjálvt eg eri komin í ein aldur, har lítil børn møguliga kunnu tykjast mær nakað so elskilig, men. Vælsignaðu, latið vera við at kalla tey lekkur. Belgia í 90’unum, direkta ábendingar.

Stop it.