Tvætl, hatta er bara ein lítil pirra. ….

Friday, September 29, 2006

Tvætl, hatta er bara ein lítil pirra. ….

Eg veit ikki, um tað er tí at eg eri treisk ella stolt. Ella konfliktsky. …naiv. ..Sløv? Dumm..?

Tað er rættiliga typiskt eg, hettar her. At man bíðar til í allar rallar síðstu løtu við at rætta pá eitt problem, tí at man er jubeloptimist og syngur “aasssj, tað orðnar seg nokk sjálvt”-versið. Líkasum á repeat.

Eg fekk ein bums á kjálkan fyri nøkrum mánum síðani.Tá eg var yviri í Svøríki. Jaja, tað havi eg fingið massar av bæði áðrenn og aftaná, men hesin her bumsurin skuldi vera byrjanin til eina heilt serliga uppliving.

..Hann VAR kanska í ógvusligara lagnum, helt eg. ..royndi bara sum best at dekka hann við make up um dagin, og reinsa væl um kvøldið. ..men kundi sjálvandi ikki lata vera við at pilka og kleima eitt sindur uppi í honum – tað ER oblikatoriskt, at man skal pilka ein bums. ..og so bleiv tað heila sjálvandi nógv verri. Hann minti meira og meira um eina heksavortu.. Eitt sindur ýllak. Og fólk byrjaðu meira og meira at „missa” eyguni niður á bumsin til hvørja samtalu. …føldi meg eitt sindur sum hin MI6-agentin frá Austin Powers nr eitt-ella-annað við tí gigagrefliga móðurmerkinum.. „Mole! MOOLE! Mmmm.. Mo.. MOOOOOOOLE!!!”

Men so aftaná nakrar dagar uppdagaði eg til min gru og rædsel, at eg hevði fingið ein akkurát líka ófantaligan bums á høkuna – tað ultimativa heksavortustaðið. ..Fólk byrjaðu nú at heilt missa konsentratiónina til hvørja samtalu, og vistu yvirhøvur ikki, hvar tey skuldu plasera eyguni.. So smátt byrjaðu tey varisliga at spyrja, um eg hevði verið hjá lækna..

Pff, lækna??! Come on, soo galið er tað ikki, EG skal ikki til nakran lækna, bara tí eg havi fingið ein bums ella tveir. Tyyypiskt svenskarir at vera so ordiligir altíð. Eg skal bara lata vera við at eta ósunt. Eta eitt súrepli ístaðin fyri sjokolátakakuna aftaná døgverðan. Easy peasy.

…Peasy my ass!

Ikki bara vuksu bumsarnir og kom tað betendilsi í, hetta heila fenomenið byrjaði at spjaða seg runt á andlitinum. ..Fólk byrjaðu at hyggja uppá meg sum um eg var doyggjandi… “Nei, tak TÚ bara tað síðsta pizzastykkið, Gunn”

..visti ikki ordiliga, um tey appelleraðu til mín ever so bumbaða gron, ella um tey bara vildu vera eyka fitt við meg á mínum síðstu døgum…

Lækna??!

Pfff!!!

Eg hevði fyrr havt sovorði bumsa-agtigt útslett á kjálkunum, og TAÐ forsvann i hvussu so er, tá eg byrjaði at eta sunnari og reinsa tað væl n’stuff. So eg skuldi bara seta operatión “Gunn-er-sunn vol. 638” í gongd.

Og eg fór ORDiliga í sving, skal sigast. Onki við at pilka. Ongin sminka. Reinsa væl morgun og kvøld. Keypti samtlig bumsakrem og salvir eg kundi finna. Nógva fríska luft. Svav mín tiltrongda svøvn. Og – snøft – ongin sjokolátakaka.

Jaja. Ella so gott sum eg dugdi.

Optimisman var í hásæti. EG helt, at tað gekk ordiliga gott.

Men tað gjørdi tað bara ikki.

sindur í rættning av...
sindur í rættning av...

Tað var ein týsmorgun, og eg var frykteliga illa fyri, orkaði onki. Tað minnist eg best, tí tá høvdu vit nemliga akrobatik í skúlanum, og tað gekk kanska ikki heeeilt, sum eg vildi.. Eitt undur í, at eg ikki kom stórvegis til skaða við øllum mínum ókontrolleraðu, spaghettilíknandi kropslutum, sum bara fóru sckmpllæææh í allar ættir… ..So eg smeyg meg inn á vesið fyri líkasum at samla kreftir n’stuff.

HYYYYL!!

Hvør fanin var hesin mishátti skapningurin, sum stardi aftur eftir mær í speglinum. Eftir at hava gjørt ymiskar brádligar, abstraktar rørslur, og eg var sikkur uppá, at hetta VAR eg sjálv, kom eg til ta niðurstøðu, at tað kanska var “dags till läkare” allíkavæl… Líktiskt onkrum neyðars atombumbuoffri frá dramatiskari katastrofudukomentar. ..Ella einum igulkeri.

Smeyg mær so yvir aftur til læraran og segði varisliga, at eg ikki hevði tað so gott og helt eg líka mátti ringja til læknan.. ALT steðgaði, og ØLL vendu sær á og søgdu við ein munn: TROR du!?

Ná!..

Aftaná at hava fingið ein bunka „gode Gud” og „men kära nån” frá skúlasjúkrasystrini, syrgdi hon fyri at fáa meg beinleiðis inn til læknan sum akut-sjúklingur.

ØF!

Læknin hugdi upp frá onkrari journal og segði „hej, sät dig n…men kära nån!!” Ja, takk fyri hann sjálvur, hatta HAVI eg hoyrt fyrr. Men eftir at hava kannað meg eina løtu, kom hann við tí dóminum, at eg hevði fingið Svínakoppar. Og áðrenn onkur ger sær ímyndingar um, at Gunn hevði ein grísafarm undir songini hjá sær í Svøríki, kann eg líka viðmerkja, at talan er um ein virus, man kann fáa uttan beinleiðis kontakt við nakað svín.. ..og nei, eg visti heldur ikki, hvat tað var fyri nakað tá. Men hann sjálvur læknin var seriøsur nokk og gav mær recept til okkurt pinicilin, og eftir 10 døgum var meginparturin av vulkan-landskapinum horvið.

Fjúski.

Men eg havi altso enn left overs og arr frá hasum svínakoppahalløjnum. Líkasum ein reminder uppá at taka meg sjálva og mína sunnheit í álvara. Og tað er vist nú, at eg skal enda mína forteljing við einum ultra morali og „ongantíð aftur” og blablabla, men eg haldi ikki, at eg fari at gera tað..

..eri alt for sløv.

Advertisements

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑